Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana
Menu główne:
Bóg Ojciec - opiekun naszego Zgromadzenia
Nasza duchowość
To Jezus nauczył nas mówić do Boga: „Ojcze, Abba” czyli Tatusiu. Nikt z ludzi sam nie odważył by się w ten sposób zwracać do Wszechmocnego Boga. Jednak dzięki Jezusowi poznaliśmy miłość i dobroć Boga, dlatego w Duchu Świętym mamy tę śmiałość, by przychodzić do Najwyższego jako do Ukochanego Taty.
To ważny element naszej duchowości. Bóg Ojciec jest najwyższym Opiekunem naszego Zgromadzenia i każdej z nas.
A Kim dla Ciebie jest Bóg? Czy doświadczasz Jego Ojcowskiej miłości?
Oby wszyscy poznali jak dobry jest Bóg!
W naszej wspólnocie obchodzimy co roku 18 listopada Święto Boga Ojca. Jest to rocznica ważnego wydarzenia, które potwierdziło, że Bóg Ojciec jest Najwyższym Opiekunem naszego Zgromadzenia.
W 1920 r. Zofia Tajber – Założycielka naszego Zgromadzenia wraz z dwiema pierwszymi siostrami przedostawały się przez granicą polsko-rosyjską, by w odrodzonej Polsce tworzyć Zgromadzenie. Było to czas wojny polsko-rosyjskiej. Nie miały przy sobie żadnych dokumentów i przepustek. Matka Założycielka całkowicie zawierzyła tę podróż Bogu Ojcu.
Już po stronie polskiej zostały wzięte przez polskich żołnierzy za szpiegów i groziła im śmierć. W chwili, gdy wydawało się, że nic ich nie uratuje, zjawił się polski oficer, który potwierdził tożsamość Matki Założycielki i uchronił ją przed rozstrzelaniem.
To wydarzenie było widocznym znakiem Bożej opieki nad tworzącym się Zgromadzeniem i odtąd rocznica tego dnia obchodzona jest w naszej wspólnocie jako Święto Boga Ojca.
Nasze Siostry nieraz doświadczyły i doświadczają opieki Boga Ojca, który jest Najwyższym Opiekunem każdej z nas i całego Zgromadzenia.
Sama Matka Założycielka tak po latach opisała tę chwilę:
„Wyszłyśmy oszołomione przeżyciami z cudownego ocalenia. Gdy stanęłyśmy w sieniach przy klatce schodowej i mnie poczęło się ze zmęczenia mącić w głowie, usłyszałam w duszy słodki, pełen radości i nieskończenie dziwnej miłości głos: „No co, dobrego macie Patrona i Opiekuna Zakonu?!... Czy wystarczy to świadectwo na stwierdzenie prawdziwości tego?!...””
M. Paula Zofia Tajber „O Patronacie Boga Ojca”
Fragment opisu przejścia przez granicę polsko-rosyjską 1920 roku